IndexIndex  PortalPortal  ZoekenZoeken  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel
 

 'Who is there?' she said.

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Abigail

Abigail

Aantal berichten : 566

Character sheet
Leeftijd: 16
Ras: Vampier
Lover: If i'm not the one for you, then I'll wait for the day you need me.

'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitimedi apr 19, 2011 2:29 am

Het was een prachtige lentedag, en omdat de zon zo vel scheen liep Abigail in een kort topje rond. Haar haren waaide mee met de wind, en nam der geur mee, de wind nam nog andere geuren mee, die van mensen maar ook vampieren, en zo af en toe die van een weerwolf. Ja een weerwolf, ze had er niet veel mee en wist dus niet zeker of ze die zogenaamde ‘weerwolven’ kon vertrouwen. In haar vorige woonplaats zaten geen weerwolven, of ook maar enkele andere vampieren. Niemand in de buurd wist ook maar iets van haar ras af, het was een soort van legende daar. Je hoorde veel verhalen over knoflook en een houtte splinter door het hart, dat dat een vampier weg zou houden of hem zou vermoorden. Daarom liep iedereen daar met knoflook rond, en hingen ze die voor hun huis in de hoop dat de vampieren weg zouden blijven. Niet dat het veel werkte maar toch, de mensen in de stad waren gelovig en gingen elke zondag naar de kerk. Op ten duur vroegen ze aan Abigail en haar familie of ze ook naar de kerk gingen. Om een kijkje te nemen, gewoon om respect te tonen voor de stad. Ze gingen erheen, en toen ze terug kwamen van 2uur dienst, was de stad verwoest. Door vampieren, die gemene die vampieren die niet weten wat ze met hun leven aanmoesten. Normaal gesproken hield Abigail’s vader de stad ten goede door de vampieren zondag ochtend weg te laten. Maar ditmaal ging het niet, ze waren toen in de kerk, en hadden absoluut geen oog voor de stad, alleen maar voor hun god, die o zo geweldige god, die god die de stad had moeten beschermen maar dat niet deed. Sinds toen vertrouwde de mensen in de stad neimand meer. Er kwamen geen nieuwe kinderen en langzaam stierf de stad af. Wij als vampieren zagen alles langzaam gebeuren en het deed ons pijn. Omdat de mensen van wie we hielden, langzaam verdwenen. Abigail had niemand meer om haar gevoelens mee te uitten, en die kropte ze op. De gevoelens die diep in haar verborgen zaten, kwamen er in een keer uit. Ze begon te schreeuwen en er kwam een soort van waas voor haar ogen. Ze herinnert zich ook nog maar heel weinig van dat moment. Het enige moment wat nog vers in mijn geheugen zat was het moment dat ze huilend tegen haar vader aan het schreeuwen was. Niet huilen van verdriet, nee tranen van woeden. Ze was boos op haar vader, hij was tenslotte de oorzaak van alles wat er gebeurd was, hij had niet naar die kerk toe moeten gaan, hij had thuis moeten blijven. Haar vader is toen zo boos op haar geweest dat ze naar een instituut werd gestuurd waar ze alles weer op een rijtje moest zetten. Toen ze voor de eerste keer terug kwam uit het instituut was er niets verandert, na de tweede keer wel, het had haar gemaakt tot wat ze nu was. Ze heeft het uiteindelijk wel voor elkaar gekregen om het hem te vergeven, het was tenslotte haar vader, haar bloed eigen familie. Ze schrok weer op uit haar gedachten en keek een beetje vaag om der heen. Weer kwam er een windvlaaag langs der heen. Een windvlaag die haar de rillingen bezorgde, zelfs op deze bloedhete dag. Haar nek haren sprongen overeind, en langzaam ging ze met haar andere hand over der arm wrijfen, in de hoop dat het kippenvel weg ging. Er was iemand in de buurd, maar ze kon zo snel niet ruiken wie. Het was een bekende geur. Iemand die ze kon vertrouwen. Maar kon ze dat nou wel echt doen. Langzaam zette ze een paar stappen naar achteren maar kon niemand zien of vinden die in de buurd was. ‘’Is daar iemand?’’ zei ze met een twijfel in der stem.

[En Zero, Joyaaaaaa]
Terug naar boven Ga naar beneden
Zero
Moderator
Zero

Aantal berichten : 314

Character sheet
Leeftijd: 17 ~ 237
Ras: Vampier
Lover: You're save in my arms.

'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: Re: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitimedi apr 19, 2011 2:47 am

Bomen flitsen aan hem voorbij. Hij was iets op het spoor. Iets dat hem naar de dader van de moord op zijn ouders kon leiden. Het was al jaren geleden gebeurd. Meer dan honderd jaar was voorbij gegaan maar hij zou het nooit vergeten. Die ene dag dat alles hem afgenomen was. Niet dat hij er ooit een traan om had gelaten of die pijn had gevoeld. Want pijn kon je het niet noemen. Het was een hels vuur dat zijn lichaam in vuur en vlam zette. Het vuur zong door zijn aderen en wachtten op het moment dat hij het gevecht aan kon gaan en diegene kon doden. Het zou geen kort gevecht worden. Nee. Al jaren fantaseerde hij er over, verzon hij de beste manier waar hij zijn tegenstander het meeste leed aan kon gaan doen. Hoe hij de dood van zijn familie kon wreken. En dat alles wilde hij in zijn eentje ondernemen. Normaal gesproken zou het niet mogelijk zijn geweest. Maar hij, de oudste zoon van de meest vooraanstaande vampieren van hun wereld. De nog enigste nazaat. Hij zou er voor zorgen dat die vieze, vuile honden wisten dat er niet met hem te spotten was. Hij zou ze eens leren wat het betekende als je een lid van een vampieren familie doodde. De tijd zou komen dat hij hun soort helemaal uit zou roeien. Tot op de laatste, vuile hond. Zero gromde laag. Hij had zo’n hekel aan die vuile wezens gekregen. Maar zelfs aan zijn soortgenoten. Sommigen tenminste. Die zichzelf verloren waren en in monsters veranderd waren. Tja, zo kenden de mensen vampieren dus. Als die moordlustige beesten die alleen op bloed uit waren. Maar als ze eens goed om zich heen zouden kijken zouden vrienden, collega’s en zelfs familie van hen een vampier kunnen zijn. Omdat wij zo goed waren in het verborgen houden van onze ware identiteit en aard. Omdat wij niet in het bijzijn van mensen bloed dronken. Nee, we hadden er onze eigen manieren voor. Zoals bloedzakken of bloedpilletjes. Dat laatste was wel echt wennen voor Zero geweest en had eerst niet zo willen werken maar uiteindelijk wel. Toch heeft Zero ook een slechte periode gehad. Zo’n honderd jaar geleden. Toen hij alles nog té zwart wit zag. Toen hij een nog grotere hekel aan de mensen had dan nu en ze als minderwaardig bevatte. Wat hij nog steeds wel een beetje vond hoor. Afijn. Hij was een nieuwe geur op het spoor. Hij had haar aanwezigheid al even gevoeld. Abigail. Wat hij met haar had wist hij niet. Maar net zoals hij dat altijd met Yuuki had gehad had hij de behoefte haar te beschermen. Echter nu Zephyr ten tonele was verschenen en ze zijn kant had gekozen wist hij niet zo goed wat hij met haar aan moest. Soepel klom hij in de boom en zag hoe ze daar zo liep. Ze keek om zich heen. Hmm ze wist dus dat hij er was. Zijn linkermondhoek trok hij even vaagjes omhoog maar al snel werd zijn blik weer hard en koud. Geruisloos en soepeltjes sprong hij uit de boom en landde op zijn voeten. Zo snel als het licht ging hij langs haar heen. Ze zag hem niet maar voelde wel de windvlaag die hij veroorzaakte op deze warme, zwoele dag. Plots stond hij achter haar, zijn handen diep in zijn zakken gestoken. ”Hee Abigail.” weerklonk zijn koele stem terwijl zijn violetkleurige ogen haar onderzoekend opnamen.

_________________
'Who is there?' she said. 20p9a3s
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
http://www.silencehope.actieforum.com
Abigail

Abigail

Aantal berichten : 566

Character sheet
Leeftijd: 16
Ras: Vampier
Lover: If i'm not the one for you, then I'll wait for the day you need me.

'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: Re: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitimedi apr 19, 2011 4:32 am

Een lichte bries streelde haar rug. De aanwezigheid van iemand was nu duidelijk. Weer haalde ze haar neus op, en al snel kwam ze erachter dan het Zero was. Ogg die Zero. Een lieve glimlach omhulde haar mond. En wanneer ze zijn stem hoorde ging haar mond beetje bij beetje open. Vlug draaide ze zich om en keek tegen het grote lichaam van Zero op. ‘’Hoi Zero,’’ zei ze met een blush op haar wangen. Waarom moest ze nou altijd blozen wanneer ze Zero tegen kwam. Kwam het door zijn zilver witte haren, of door zijn violetkleurige ogen. Die ogen zou ze nooit vergeten, net zoals de ogen van een bloeddorstige vampier, die rode gloed die zal voor altijd in haar herinnering blijven. Zonder dat ze ook maar iets in de gaten had vloog ze Zero om zijn midden. Hij had duidelijk een getraind lijf, dat kon je zien maar nu ook voelen. Snel liet ze hem weer los en keek naar de grond. Haar haren lagen lachs der gezicht en ze hief haar hoofd weer op. De zon straalde in haar gezicht, en langzaam trok ze haar hand op en legde die tegen haar voorhoofd aan, zodat de zon niet in der gezicht scheen. ‘’Dus jij liet me zo schrikken hé?’’ zei een beetje lacherig. Na al die jaren dat ze pijn heeft gehad, en alleen maar woede voelde was ze blij dat ze weer kon lachen om de kleinste dingen. Dingen zoals vlinders en een moeder kat met kleintjes. Dingen die je leven mooi maken, en een glimlach op je gezicht toveren. Niet de dingen die je pijn doen, Die dingen plaats je het liefst uit je hart maar dat gaat niet altijd, sommige dingen kun je niet weg toveren, die moet je langzaam laten oplossen net zoals een pilletje die je in een glas water stopt en dan langzaam verdwijnt. Die dingen hebben tijd nodig, en in die tijd moet je kunnen lachen en met je beste vrienden kunnen zijn en kattenkwaad kunnen uithalen. Of verliefd kunnen worden en alles over willen hebben voor die ene persoon en hem never nooit willen laten gaan. En wanneer je oud bent terug kunnen kijken op de dingen waar je om hebt kunnen lachen. Zoals wanneer je verdwaald was in een bos, en je beste vriend, of je vriendje je kwam redden. Dat jullie samen de nacht doorbrachten of dat jullie enorme ruzzie hebben gehad en uiteindelijk in huilen uitbarsten van het lachen. Die dingen maken het leven mooi. Maar om weer bij het onderwerp terug te komen, ze was Zero tegengekomen. En om de een of andere reden was hij anders tegen haar dan tegen andere mensen vampiers of weerwolven. Ze konden gesprekken voeren zonder ook maar een woord uit te spreken. Iniedergeval zo voelde zij het, want wat hij voelde kon misschien wel iets heel anders zijn. Misschien deed hij maar net alsof, om haar valse hoop te geven, of om haar gewoon te pesten. Maar ze hoopte natuurlijk van niet, nee ze was graag bij hem en wou dat dan ook graag laten zien. Zijn blik was hard en koel, maar Abigail wist wel beter.
Terug naar boven Ga naar beneden
Zero
Moderator
Zero

Aantal berichten : 314

Character sheet
Leeftijd: 17 ~ 237
Ras: Vampier
Lover: You're save in my arms.

'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: Re: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitimedo apr 21, 2011 8:20 pm

Soepel gleden zijn handen weer in zijn zakken. Met die koele blik van haar nam hij Abigail op. Ze zag er gelukkig nog wel hetzelfde uit als bij hun laatste ontmoeting. Dat was de dag dat hij ook Zephyr weer ontmoet had. Hij gromde in zichzelf. Waarom moest hij uitgerekend van alles meisjes op de hele wereld háár eruit pikken. Automatisch balde hij een vuist in zijn broekzak. Maar goed, dit was niet het moment om zich daar over op te winden. Misschien moest hij maar blij zijn dat hij haar nog zo eens alleen tegen kwam. Zónder die neef van hem. Natuurlijk had Zero haar wel in de gaten gehouden. Wat dacht jij dan? Dat hij haar zomaar aan Zephyr mee ging. Als ze onderweg was naar school sloeg hij haar gade. Evenals op school, de uren die hij aanwezig was tenminste. De wind speelde met zijn zilverwitte lokken. Even als de lange bruine lokken van Abigail. Hij zag de lieve glimlach die rond haar lippen speelde en toen ze hem aankeek verscheen er een blush op haar wangen. ”Hoi Zero”. Weerklonk het van haar kant. En voor hij er ook maar erg in had vloog ze hem om zijn middel. Zero haalde automatisch zijn handen uit zijn zakken en stond daar één, misschien twee seconden als verstijfd. Toen blies hij zijn adem uit en legde zijn armen om haar heen. Het was goed haar weer te zien. Want hij zou haar nooit vergeten. Stom is dat eigenlijk hé, dat je zonder dat je er erg in hebt en tegen beter weten in je zo snel aan iemand kunt hechten. Wat al helemaal bijzonder was voor de koude, afstandelijke Zero. Hij streelde haar haren en keek naar haar. Maar al snel liet ze los en staarde even naar de grond. Onbewust krulde zijn linkermondhoek lichtjes omhoog in een scheve grijns. Toen ze opkeek en de zon in haar gezicht scheen trok ook zijn rechtmondhoek omhoog waardoor een uiterst charmante glimlach ontstond. Toch duurde die niet lang. Dat kon nou nog net niet. Het was en bleef Zero en na dat korte momentje was zijn blik weer hard en koel. Ze legde haar hand boven haar ogen zodat ze niet in de zon hoefde te kijken en nogmaals weerklonk haar stem. Weer ging zijn linkermondhoek omhoog en grijnsde hij vaag en knikte toen. ”Het spijt me daarvoor.” was het enigste dat hij zei ook al klonk het voor de verandering eens niet ijskoud maar gewoon normaal. Zijn hoofd kantelde hij een beetje om haar beter aan te kunnen kijken. Het liefste wilde hij haar vragen naar Zephyr, hoe het nu tussen hem en haar zat. Maar dat deed hij niet. Misschien zou hij dit moment dan verpesten. Want daar was hij erg goed in. Vaak op de mooiste momenten kwam hij met een actie dat alles in het niet gooide. Dat was ook één van de redenen dat hij zulke momenten vaak voorkwam. Wat in hield dat hij ook sociaal contact moest vermijden. Hoe goed dat die tweehonderd jaar ook was gegaan. Daar kwam nu een einde aan. De zon brandde fel op zijn rug, en ondanks dat hij enkel maar een dun, wit blouseje aanhad was het erg warm. Heel erg warm. Het liefste zou hij nu de verkoeling op gaan zoeken. Maar stiekem wilde hij ook nog geen afscheid van Abigail nemen.

_________________
'Who is there?' she said. 20p9a3s
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
http://www.silencehope.actieforum.com
Abigail

Abigail

Aantal berichten : 566

Character sheet
Leeftijd: 16
Ras: Vampier
Lover: If i'm not the one for you, then I'll wait for the day you need me.

'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: Re: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitimedo apr 21, 2011 10:29 pm

Wanneer Zero haar over der haren streelde voelde het goed. Ze was al bang dat ze werd weggedrukt, of dat hij haar raar vond. Maar ze was nu eenmaal graag bij hem. In tegenstelling tot Zephyr, hij was er nooit voor haar wanneer ze hem echt nodig had. Ze wist nog wel dta ze Zephyr voor het eerst zag. Haar hartje ging tekeer, ze voelde hem kloppen in der keel. Maar dat ging al snel voorbij wanneer hij het contact verbrak. Hij wou blijkbaar niks meer met haar te maken hebben. Als hij het zograag zo wou hebben dan kon die het krijgen. De violet kleurige ogen van Zero waren prachtig, en de wind speelde met zijn haren. Zijn handen zaten diep in zijn zakken, en een ijskoude blik stond er op zijn gezicht. Maar Abigail werd uit haar gedachten gebracht door haar telefoon die weer eens zat te trillen in der zak. Voorzichig haalde ze de telefoon uit haar broekzak en keek erop. Zephyr. Zachtjes beet ze op haar onderlip. Zou ze het aan Zero laten zien? Of niet, want stel dat ze het doet misschien gaat hij dan wel weg, of misschien pakt hij de telefoon gewoon af en geeft hem niet meer terug. Ze besloot om toch voor de eerste te gaan en draaide de telefoon zo om dat Zero hem kon zien. Op het schermpje stond duidelijk Zephyr. Maar het trillen stopte en Abigail had 1 gemiste oproep. Ze duwde de telefoon op zijn borst en liet hem los. Behendigt ving Zero hem op. Vervolgens legde Abigail haar handen op haar rug en speelde met haar voeten op de grond.

Na 5 minuten te hebben gestaren en gekeken vond Abigail het nodig om Zero mee te nemen naar het strand. De zon scheen fel, en het was warm. Ze pakte zijn hand vast en trok hem mee naar haar huis, die was overigens hier naast. ‘Ik ben zo terug’ zei ze glimlachend. Ze rende naar binnen, toen de trap op en keek in der laden op zoek naar de perfecte bikini. Ze haalde er een donkerblauwe uit met witte strepen. Snel kleedde ze zich uit, en keek in de spiegel. Ze knikte weldaan en trok snel een Extra largde wit tshirt erover aan. Daarna greep ze een shortpants uit haar kast en trok die aan terwijl ze hinkelend naar beneden liep. Eenmaal beneden aangekomen, haalde ze snel nog een hand door der haren en deed de deur open. Glimlachend liep ze naar Zero toe ‘Ga je mee naar het strand?’ zei ze greinzend. Ze schoof een plukje haar naar achteren en keek hem vragend aan. Maar voordat hij antwoord kon geven legde ze een arm door zijn hand, en liep rustig richting het strand. Zo af en toe kwam er een briesje en, de duinen begonnen zich langzaam te vormen. Je hoorde van een grote afstand al dat er veel mensen waren, en in de verte stond er een ijscar. Glimlachend keek ze om der heen,en vervolgens weer naar Zero.

-hoebedoel je, van bos naar eh strand xd.
Terug naar boven Ga naar beneden
Zero
Moderator
Zero

Aantal berichten : 314

Character sheet
Leeftijd: 17 ~ 237
Ras: Vampier
Lover: You're save in my arms.

'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: Re: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitimedo apr 28, 2011 9:52 pm

Ergens voelde het best goed dat hij haar weer zag. Onbewust was het meisje belangrijk voor hem geworden. Hoewel hij het niet verwoordde had hij op zijn eigen manier de pijn gevoeld door het verlies van Abigail. Want zo voelde het voor hem. Alsof hij weer iemand verloor. Net zoals zijn ouders, zijn broertje en.. Yuuki. Hij had haar pas terug gevonden. Misschien dat het daardoor kwam dat zijn bitterheid iets minder was. En hij tegen over Abigail ook wat losser kon zijn. Wat minder afstandelijk. Zijn violetkleurige ogen namen alle bewegingen van het meisje waar. Hij voelde al aan dat haar mobiel begon te trillen waarna het deuntje weerklonk. Hij had ook een mobiel. Ergens. Alleen was er niemand die zíjn nummer had. Wel zo rustig eigenlijk. De wind blies af en toe een verkoelend briesje en deed zijn zilverwitte haar zachtjes meedeinen. Het was jammer dat ze met Zephyr mee was gegaan. Maar hij wist niet hoe het nu tussen hen twee zat. Vragen er naar hoefde hij ook niet. Hij zag de twijfel op het gezicht van Abigail terwijl ze naar het schermpje van haar mobiel keek. Alsof ze niet zeker wist of ze wel of niet op moest nemen. Kalmpjes keek hij haar aan, benieuwd wat ze zou doen. Hij had namelijk zo’n vermoeden wie het was. En ja hoor. Haar mobiel werd onder zijn neus gedrukt en hij zag dat er een gemiste oproep van zijn neefje op stond. Zijn kaken drukte hij eens op elkaar en zijn hand balde hij tot een vuist. Nou ja, ze had niet opgenomen dus misschien kon hij daar wel wat mee. En ach, misschien moest hij zich er niet zo veel van aantrekken. Hij zuchtte een en ontspande weer. De mobiel werd tegen zijn borst gedrukt en Abigail liet hem los. Behendig ving hij hem op en hield hem in zijn hand. Keek Abigail rustig aan en zette toen een stap naar haar toe. Drukte haar tegen zich aan en liet de mobiel toen in haar hand glijden.

Na vijf minuten stilte werd die verbroken door de spontane Abigail. Het was warm. Zelfs hij had het vandaag warm. Het was ook ongewoon warm voor deze tijd van het jaar. Het was nu al een week zo warm en je zag de boel om je heen droger worden. Planten hingen slap even als de bladeren van de bomen die in no time groen waren geworden. Het gras was droog en daar waar sommige mensen het gras gemaaid hadden bijvoorbeeld in hun voortuin was het droog en dor. Bruinig zelfs. En dat terwijl het nu anderhalve week niet geregend had. Mensen sproeiden hun tuinen en weides om het nog maar een beetje vochtig te houden wilden ze niet dat het allemaal dood ging. Plots pakte Abigail zijn hand vast. Eerst was hij een beetje onwennig maar toen sloot hij zijn vingers om de hare en liep met haar mee. Waarheen zou hij wel zien. Hoe hij haar de vorige keer geleid had zo leidde zij hen nu. Tot ze bij een huis aankwamen dat het hare moest zijn. Ook hier ontdekte hij geen spoor van Zephyr. Leefde Abigail hier met haar ouders? Hij vroeg er niet naar, hij zou het nog wel te weten komen. Met zijn rug stond hij tegen de boomstam van een boom waardoor hij in de koele schaduw stond, zijn armen had hij over elkaar geslagen en hij staarde naar de deur. In afwachting van Abigail die wel heel snel weer terug was. Hij glimlachte even kort naar haar en hij kreeg een glimlach terug. Ze had een hotpants aan en een extra large shirt over wat waarschijnlijk haar bikini was. Een plukje haar streek ze achter haar oor en voordat hij ook maar wat kon doen stak ze haar arm door de zijne en nam hem mee naar het strand. Uiteindelijk gaf hij zich maar gewonnen. Onbewust lag er een klein grijnsje rond zijn lippen. Met zijn zilverwitte haar en lichte huid was hij een buitengewone verschijning op het strand. Mensen keken naar de twee op maar Zero negeerde het zoals hij ook deed met de meiden op school. Ze liepen langs een ijscokar. Die prentte hij in zijn hoofd. Kon altijd nog van pas komen. Het zand was mul maar ze konden er makkelijk overheen lopen. Golven klotsen op het strand, kinderen en volwassenen lagen of zwommen. Hij zag hoe Abigail glimlachend om zich heen keek. Volgde haar blik en toen hij weer naar haar keek zag hij dat ze naar haar keek. Zijn linkermondhoek trok hij iets op zodat hij charmant grijnsde. Toen knikte hij naar een vrij plek en liet zich neerzakken. Zijn blouse knoopte hij los en deed hem uiteindelijk dan maar uit. Het scheelde dat hij al een tamelijk korte broek aan had. Zijn lichaam was wel gevormd. Zeker gespierd te noemen. Tja, hij had er dan ook wel voor getraind maar hij had het nog nooit zo openbaar laten zien. Meiden keken naar hem om en keken jaloers naar Abigail. En weer verscheen er een vage grijns op zijn lippen. Waarna hij naar Abigail keek steunend op zijn ellebogen met een vals grijnsje rond zijn lippen. ”Zullen we gaan zwemmen?”. Voordat ze wat had kunnen inbrengen tegen zijn idee tilde hij haar makkelijk op en rende met haar naar het koele water en sprong er samen met haar in. Zijn haar hing nat voor zijn ogen. Hij schudde het uit zijn ogen en keek Abigail grijnzend aan.

_________________
'Who is there?' she said. 20p9a3s
Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
http://www.silencehope.actieforum.com
Abigail

Abigail

Aantal berichten : 566

Character sheet
Leeftijd: 16
Ras: Vampier
Lover: If i'm not the one for you, then I'll wait for the day you need me.

'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: Re: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitimevr apr 29, 2011 2:33 am

Abigail liet zichzelf in het heerlijke zachte warme zand vallen. Elegant trok ze haar shirt en haar korte broekje uit. Haar bikini was donkerblauw met witte bandjes. Door de zon leken de bandjes iets witter. De zon scheen heerlijk op haar buik, en rustig draaide ze zich op haar buik om de zonnebrand te pakken. Wanneer ze die te pakken had draaide ze zich weer op haar rug en maakte de tubbe open. Ze legde het tuitje tegen haar hand en kneep er zachtjes in. Langzaam kwam er een zacht gelige smurie uit, die ze vervolgens op haar buik, benen, armen en schouders smeerde Zero had ondertussen zijn shirt ook al uitgetrokken. En zijn goddelijke lichaam was te zien. De meiden op het strand keken hem al aan, maar wanneer hij zijn shirt uitgetrokken had was het alleen maar erger geworden. Met haar hand maakte ze haar haar los, en gleed ze een zonnebril voor haar ogen. Rustig sloot ze haar ogen, en genoot van het momend samen. Maar voor ze ook maar iets in de gaten had werd ze opgepakt. Haar zonnebril schoot van der gezicht af, en in een lichte paniek legde ze haar armen om hem heen. Zijn zilver grijze haar kriebelde bij haar vingers. Grijnzend keek ze naar het water dat als maar dichterbij kwam. Langzaam voelde ze het water bij haar benen naar boven kruipen. En bij een gekke plons lag ze in het water maar wanneer het water haar gezich bereek, kneep ze haar ogen dicht en balde ze haar vuisten. Het water was erg koud, en bezorgde haar daarom ook onder water kippenvel. Der haar zat daarom ook alle kanten op wanneer ze boven water kwam. Eerst gleed ze met haar hand haar haar weg, en vervolgens wreef ze het water van der gezicht af. Ze was blij dat ze water proof makeup had opgedaan, anders zat haar hele gezicht nu onder en dat moest ze niet hebben. Wanneer ze Zero voor der zag, die evenals zij het water uit zijn gezicht aan het halen was, verscheen er een glimlach op der gezicht. Maar die werd al snel verstoord wanneer ze een horde meisjes ook het water in zag rennen. En op het strand zaten dan een paar hopeloze kneusjes toe te kijken hoe hun meisje het water in rende. Alleen maar om naar Zero te kijjken? Ze schudde haar hoofd eventjes en spatte wat water zijn kant op, glimlachte lief en liep langzaam weer het water uit richting haar handdoek. Rustig ging ze door haar knieën en liet ze zichzelf vallen op haar handdoek. Ze pakte der zonnebril zette die voor der ogen en draaide zich behendig op haar rug. Kijkend hoe Zero zichzelf moest zien te redden tussen de meiden. Maar wanneer een van de meiden zichzelf tegen hem aanduwde, trok Abigail een wenkbrauw op en stond langzaam op. Rustig liep ze weer naar het water, pakte Zero bij zijn hand vast en trok hem mee het strand op. Langzaam leip het water weer leeg, en gingen de meiden weer richting hun eigen jongen. Als ze het goed gezien had waren er ongeveer 5 á 6 meiden die om hem heen stonden. Rustig legde ze Zero op zijn handdoek, en ging ze naast hem zitten. Nietwetend dat ze zijn hand nog vast had. Maar al gauw verscheen haar blik op hun handen, en liet ze van schrik los. Een lichte blush verscheen er op haar wangen, en keek ze weg.

‘Je laat het ook maar uit je hoofd om met een andere jongen iets te doen, heb je dat begrepen’ zijn sten was kwaad en luidruchtig. Ze had geen enkel benul wat ze verkeerd had gedaan, ze was altijd braaf geweest. Althans, dat dacht ze. Een grote hand greep naar haar pols, en hij kneep er hard in. Het deed pijn, erg veel pijn maar ze moest zichzelf groot houden. ‘HEB JE DAT BEGREPEN’ weerklonk de zware luidruchtige stem. Vlug knikte Abigail op en neer, in de hoop dat hij haar los zou laten. Ze sloot haar ogen en bedacht wat ze die dag ookalweer gedaan had. Oja natuurlijk ze had een vriendje hij was 2 maandjes ouder dat dat zij zelf was. Hij was 6 en ze waren samen vanplan om te gaan trouwen en en toen raakte hun lippen elkaar. Het was smerig en vies. Niet te geloven dat volwassenen dat lekker vinden. En dan moet je nagaan, hun gebruiken hun tong er nog bij. Nee dit was niks vaar haar. Haar vader had blijkbaar alles meegekregen wat er gebeurde van bronnen uit de stad. Wanneer haar vader haar pols los liet stond er een grote rode afdruk omheen. Haar vader was geen lieverdje zoals haar moeder. Nee hij was streng en als je niet deed wat hij wou dan kreeg je ervanlangs. Het viel haar op dat ze nog geen mep in der gezicht had gehad. Vlug rende ze weg naar boven op en sloot ze zichzelf op in der kamer. De enige plaats waar ze veilig was.
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




'Who is there?' she said. Empty
BerichtOnderwerp: Re: 'Who is there?' she said.   'Who is there?' she said. Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 
'Who is there?' she said.
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Your Fate :: Het Oosten :: Bossen-
Ga naar: