IndexIndex  PortalPortal  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel
 

 Pages of life

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tomoya

Tomoya

Aantal berichten : 54

Character sheet
Leeftijd: Real|340 || Looks|18
Ras: Vampier
Lover: ...

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Pages of life   Pages of life Icon_minitimezo apr 17, 2011 4:07 am

Een jongen met donker haar staarde naar een papier in zijn hand. Een brief, een brief van zijn voormalige vriendin. Deze had ze enkele nachten geleden achter gelaten in zijn slaapkamer. Er in stond dat ze hem zou missen, dat het te lang duurde een maar n dat ze er genoeg van had. Tomoya fronste even maar liet het. Als ze het niet eens zelf in zijn gezicht kon komen zeggen dan was ze in zijn ogen het lafste kind ooit op aarde. De jongen verfromelde de brief en gooide die in de struiken waarna hij begon te rennen met de zwarte wolf Hero naast zich. Hun snelheid ging mooi gepaard aan elkaar, al ging Tomoya nog niet volluit want dan stak hij zijn vriend voorbij en dat was voor de moment niet nodig. Toen een nog jonge boom zich op zijn pad zette grijnsde hij even. Met een grote snelheid liep hij op de boom af en sprong er met gemak over. Zo hoog was deze niet, en hij raakte er heel vlot over. Toen hij neerkwam ging hij in een koprol en bleef vervolgens zo zitten. Hero kwam naar hem toe gelopen en snuffelde even aan het gezicht van Tomoya. Lachend streek hij over de snuit van het dier en luisterde oplettend naar elk geluid dat zich hier in het bos mee droeg. Kort kraste er en vogel, meteen keek hij op, maar het was niet Eskendria, zijn arend. Hij was haar al een paar dagen aan het zoeken maar hij vond haar maar niet. Meestal bleef ze maar een tot twee dagen van hem weg, maar nu was het al meer als een week. Hero likte zijn neus en keek de jongen met een bezorgde blik aan. 'Ze komt wel weer terug Hero, ik beloof het je.' Fluisterde hij zachtjes tegen de wolf. De donkere ogen van Hero boorde zich in de grijze ogen van de jongen tegenover hem, tot Tomoya zijn ogen sloot. Duizende gedachten gingen door zijn hoofd heen, maar slechts een paar bleven steken. Slechts een paar pagina's van zijn leven bleven hangen. Een eind verder van hem hoorde hij een plotse ritseling. Hero's oren gingen gespitst staan en ook Tomoya was zeer oplettend geworden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Blue

Blue

Aantal berichten : 64

Character sheet
Leeftijd: Real: 67 | Looks: 17
Ras: Weerwolf
Lover: I've never been loved before, what's it like?

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitimezo apr 17, 2011 9:28 pm

De zon stond hoog aan de hemel terwijl er verder geen wolkje te bekennen was tegen de strakblauwe lucht. De hele week was het al uitzonderlijk goed geweest voor de tijd van het jaar, maar vandaag sloeg alles. De stralen die naar beneden kwamen verwarmde alles, van de stenen waarop je liep tot je lichaam zelf. Maar de temperatuur was nog niet zo hoog gestegen dat het onuitstaanbaar werd. Nee, het was weer om van te genieten. Eindelijk, na die verdomt lange winter. De winter was lang en extreem koud geweest. Veel dieren die 24/7 buiten leefde hadden de kou ook niet overleefd als hun baasjes hen niet binnen hadden gelaten. Daarnaast was alles heel grauw en donker geweest, met dikke lagen sneeuw en amper zon. Dat er wezens bestonden die wél van de winter konden genieten waren voor de meeste ondenkelijk, of ze wouden gewoon niet van hun bestaan willen weten. Dat waren meestal de naïeve mensen, die helemaal niets van het leven wist en stomweg achter de massa aanliepen. Ze zouden zich doodschrikken als ze beter wisten. En toch hielden diegene die de geheimen wel kende, die meestal voor zich. Wie zou hun geloven? Waarschijnlijk niemand totdat diegene daadwerkelijk zelf zo'n wezen tegen het lijf zou lopen. Blue was iemand die juist die confrontatie aanging met ontwetende, om zodra die met hun verhaal naar buiten kwamen, hen voor gek te verklaren. Gewoon het feit dat die mensen dan door hun soortgenoten achteijk werden aangekeken maakte het zo leuk.

Haar stevige zwarte poten bewogen haar lichaam voort door middel van grote sprongen. Haar kop hield ze op de looplijn, zodat deze haar bewegingen niet zou hinderen. Oplettend stonden haar oren overeind, om elk klein geluidje gemakkelijk op te vangen terwijl ze zich op een snel tempo tussen de bomen begaf. Blue bracht meerendeel van haar tijd door in wolvenvorm. Ze voelde zich op die manier verreweg het prettigst en eigenlijk voelde ze zich ook meer beest dan mens. Alle vier haar poten zette zich plots schrap met uitgestoken klauwen om nog gemakkelijker stil te staan toen twee vage geuren haar neus binnen drongen. Het vreemste was nog de combinatie. De stank van een vampier drong haar sterke neus binnen samen met die van een wolf, een normale wolf en geen weerwolf zoals zij. Maar alsnog. Ze verafschuwde het idee van die twee samen. Na een luide grom die gevolgd werd door enkele luide blaffen begon ze zich in een drafje in de richting van de twee te bewegen. Het duurde niet lang voordat ze hen had gevonden. Blue's zintuigen waren sterk en goed ontwikkeld, haar neus volgen ging haast nooit fout. Een grom kon ze niet onderdrukken bij het aanblik van de twee veel te dicht bij elkaar.

[Leeuk me leuker om met Blue te posten ipv van Zephyr xD]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tomoya

Tomoya

Aantal berichten : 54

Character sheet
Leeftijd: Real|340 || Looks|18
Ras: Vampier
Lover: ...

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitimema apr 18, 2011 3:36 am

Tomoya staarde naar de plek van waar het geluid klonk, zijn nekhaartjes gingen overeind staan en hij nam een aanvallende houding aan. Ook Hero deed dit, Hero en hij waren twee handen op een buik, ookal waren ze wolf en vampier samen, ze wisten perfect te leven met elkaar en daar konden niet veel 'honden' goed tegen. Maar hij had hierdoor ook wel een bepaalde hoeveelheid van respet voor hun gekregen. Een gegrom klonk vanuit de bossen en meteen ook een paar blaffen. Hero reageerde hierop met zelf ook een grom te geven, terwijl Tomoya er voor nu heel rustig onder bleef en al snel een grote zwarte wolf tevoorschijn zag komen. Zijn houding veranderde niet, gewoon omdat hij niet wist wat de wolvin ging doen bij hem. Maar als ze hem in die houding gedag kwam zeggen betekende dat meestal niet zo heel veel goeds. Kort stak hij zijn hand uit naar Hero en raakte zijn snuit aan. 'Rustig maar jongen, wind je niet op.' Fluisterde hij zachtjes naar hem waarna hij meteen weer naar haar keek en kort fronste. Tomoya wist niet echt hoe hij moest handelen naar de wolvin toe, het enigste wat hij deed was neerknielen zodat ze op ooghoogte zaten met elkaar. Hij legde zijn beide handen op de grond als teken dat hij niets zou doen. Toen klonk uiteindelijk het gekras dat hij dagenlang had gemist. Een prachtige arend streek neer op zijn schouder en keek recht naar de wolvin en knikte voorzichtig naar haar. Meteen keek de zwarte wolf op naar zijn vriendin en blafte speels naar haar, Tomoya zelf hield de wolf nog in het oog. Vandaag ging hij niet vechten of wat dan ook daarvoor was hij niet gekomen naar het bos. 'Je had ook gewoon kunnen aanwandelen hoor. In plaats van met dat gegrom enzo. Ik ben Tomoya.' Nu viel het te zien hoe ze zou reageren, want aangezien hij nogal opvliegend was naar andere toe, en dan al bij al naar weerwolven die dachten dat ze echt alles waren daar kon hij meestal niet mee om. Maar een vriendelijk kon er wel soms vanaf met een weerwolf, dat had hij nog vrij weinig meegemaakt maar toch, er was altijd kans op verandering toch?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Blue

Blue

Aantal berichten : 64

Character sheet
Leeftijd: Real: 67 | Looks: 17
Ras: Weerwolf
Lover: I've never been loved before, what's it like?

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitimema apr 18, 2011 8:47 am

Het feit dat deze wolf met een vampier samenleefde en aan diens zijde stond ging haar verstand simpelweg te boven. Ze kon er gewoon niet met haar gedachten dat de wolf de stank van zijn meester kon verdragen en het wezen daadwerkelijk mocht. Van afschuw was er kort een soort grommend geluid vanuit haar keel te horen, eentje die niet direct aanvallend of fel bedoelt was. Ze ging er automatisch van uit dat wezens die op haar leken of wat van haar weg hadden net zo over de bloedzuigende wezens dacht zoals zij dat deed, maar blijkbaar had ze helemaal verkeerd gezeten. Of er was hier sprake van een heel uitzonderlijke verschijning. Maar zowel de bloedzuiger als de wolf leken zich er prettig bij te voelen. Bij die gedachten kwam opnieuw een vlaag van afschuw naar boven, hoe kónden ze? Zijzelf werd nu al half gek van de stank van het wezen. Het idee om naar haar menselijke gedaante te switchen was ineens een stuk dragelijker. Als het moest was ze met enkele seconden toch weer wolf, al gaf de houding van de jongeman duidelijk aan dat hij niet direct van plan was aan te vallen. Of hield hij haar voor de gek? Haar wantrouwen wegens het andere soort was groot, maar wat dacht je dan als je hen altijd verafschuwd had. Kort in zichzelf grouwend schudde ze haar kop heen en weer, waarna haar felblauwe ogen weer op de vampier gericht waren. De wolf had haar echter niet zo hartelijk begroet zoals ze ergens, diep van binnen, op gehoopt had. Jammer dan, dan moest hij maar koppig als hij was in de stank blijven leven. Haar spieren ontspande zich lichtelijk als de vampier zich op dezelfde hoogte als haar begeeft, waardoor ze niet langer omhoog hoefde te kijken maar gewoon recht voor zich uit. Nooit had Blue bewust voor een vorm gekozen om het tweetal te benaderen, ze was gewoon wolf geweest op het moment dat ze hen opmerkte. Het was een automatisme voor haar om op vier poten te leven, in plaats van twee benen. Ze voelde zich in haar dikke vacht veel prettiger dan in kleren gehuld.

Haar ogen schoten met een flits omhoog toen er een luid gekras klonk. Eerder had ze het slaan van de vleugels wel gehoord, maar ze had het niet aan zien komen dat het beest ook bij het bloedzuigende wezen hoorde. Instinctief spande haar spieren zich weer aan, gewoon door de verrassing. Het was nooit gezegd dat Blue niet plots verrast werd, al kwam het niet extreem vaak voor. Haar zintuigen waren goed ontwikkeld en doordat ze een weerwolf was had ze goed zicht, ook nachtzicht, en een sterke neus. Veel aandacht ging er niet naar de arend, die zich gedeist hield op de schouder van de vampier die zich voorstelde als Tomoya op een toon die naar haar idee te fel was en te uitdagend was om te negeren. In de vorm waarin ze nu was kon ze niet antwoorde met de menselijke spreektaal. Als ze hem wou spreken, zou ze dus moeten veranderen. En gezien de stank was het iets wat ze gewillig deed. Ze richte zich op haar achterpoten en met enkele seconden stond ze als een mens op de vampier neer te kijken, die nog geknield op de grond zat. Haar mondhoeken krulden omhoog tot een grijns terwijl ze met haar rechterhand haar haren over haar schouder naar achteren gooide. Kort rolde ze met haar ogen, die gevolgd werd met een zucht. "Yeah right. En dan had je me om de keel gevlogen voor ik iets kon doen" klonk haar antwoord vinnig. Zonder het te zeggen kwam direct haar wantrouwen wegens zijn soort naar voren toe. Ze snoof, zoals een wolf dat soms ook doet, zonder haar blauwe ogen van hem af te wenden. "Besides, ik loop liever net zoals je vriend daar. Gewoon, simpel op vier poten" sprak ze met een hoofdknike richting de wolf die nog steeds naast de bloedzuiger stond.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tomoya

Tomoya

Aantal berichten : 54

Character sheet
Leeftijd: Real|340 || Looks|18
Ras: Vampier
Lover: ...

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitimema apr 18, 2011 10:09 am

Tomoya keek de wolvin een lange tijd aan. Zijn blik verzachte uiteindelijk ook weer meteen, de jongen had geen probleem met haar ras. Nee, hij voelde zich niet slechter of beter bij weerwolven, maar dat was dan ook omdat hij leefde met Hero. Hij wist hoe wolven zich gedroegen en aangezien zijn vriend hem had geaccepteerd voor wie hij was accepteerde hij de wolven soort ook meer, en daarbij hoorden natuurlijk de weerwolf. Maar het ging natuurlijk ook sterk gepaard dat zijn familie vroeger nog al close was met een weerwolven roedel en een van zijn beste vrienden van toen was een volbloed weerwolf, en zo had hij met hun leren leven. Met een vriendelijke blik keek hij haar aan en toen ze uiteindelijk was veranderd werd Hero ook meteen kalmer en liep heel droogjes naar haar toe. Zijn oren stonden heel opgewekt naar boven en hij keek haar met een speelse blik aan, de wolf ging voor haar neus liggen en keek haar met een speelse blik aan. Dat terwijl Eskandria zich gewoon goed zette op de schouder van Tomoya en rustig afwachtte wat er zou gaan gebeuren tussen de twee ‘mensen’ die er voor haar stonden. Kort liet de jongen zijn blik over het gelaat van het meisje voor hem gaan, zijn ogen bleven even hangen bij haar nek maar toen hij dat door had keek hij meteen weer weg. Even lachte hij zodra ze was uitgesproken en schudde welliswaar meteen zijn hoofd. ‘Ik zou je niet aanvallen. Ik heb genoeg meegemaakt met weerwolven, nee, ik zou je niet naar de nek zijn gevlogen.’ Sprak hij rustig tegen haar. De jongen rechte uiteindelijk zijn rug en keek even naar Hero die kort omkeek maar meteen weer naar het meisje voor zich keek. Zijn staart kwispelde heen en weer terwijl hij gewoon wachtte op een reactie van haar. Tomoya knikte even. ‘Kan ik begrijpen, maar het grommen was niet nodig.’ Tomoya streek over de kop van de arend die op zijn schouder zat en glimlachte eventjes. Hij was blij dat zijn vriendin weer terug was, het was te lang geleden dat hij haar had gezien, en door de winter die nog maar enkele dagen bezig was had hij ergens al een slecht gevoel gehad. Maar het had niet geklopt. Alleszins op het eerste zicht had ze nog niets opgelopen, maar daar zou hij later wel eens beter naar kijken als hij wat meer tijd had. En als hij zeker was dat degene tegenover hem, hem niet stiekem wou aanvallen of wat dan ook.

Voor even gingen zijn gedachten terug naar de vampierenclan en de weerwolven roedel die nog mooi samen leefden, het was iets van een driehonderd twintig jaar terug toen het nog kon. Toen was de woede tussen de vampieren en weerwolven eindelijk weer even bekoelt, al waren de twee groepen al langer bevriend. Toen lieten ze de jonkies ook met elkaar omgaan en daar was hij blij om. Het maakte niet uit wat men hem vertelde over de weerwolven, nee, voor hem waren het allemaal goede dieren, niets meer niets minder. Daar konden heel veel vampieren niet mee leven toen hij nog echt in andere clans verwikkeld zat, alleszins niet tot zestig jaar terug, toen ging iedereen weer in harmonie leven met elkaar. Dat was nu nog altijd het geval, en daar was hij blij om. Hoewel er natuurlijk soms uitzonderingen waren, maar dat was dan ook met onenigheden vanuit hun eigen verleden. Even glimlachte hij, maar keek vervolgens weer naar haar. ‘Niet om er naar te vragen of wat dan ook hoor. Maar het is makkelijker dat ik je naam misschien weet?’ Sprak hij met een glimlachje dat zo klein was dat het amper opviel.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Blue

Blue

Aantal berichten : 64

Character sheet
Leeftijd: Real: 67 | Looks: 17
Ras: Weerwolf
Lover: I've never been loved before, what's it like?

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitimedi apr 19, 2011 3:20 am

Het ontging de gitzwarte teef absoluut niet dat de jong ogende bloedzuiger, ze wist beter dan stomweg op het uiterlijk af te gaan en dus dat hij niet zo jong was als hij leek, helemaal geen moeite had met haar en haar soort. Dat was deel ook al duidelijk aan het feit dat hij samen leefden met een wolf en dat ze elkaar respecteerde en vooral op elkaar gesteld waren. Zelfs haar felle houding ving hij gemakkelijk op zonder zelf een vijandige houding aan te nemen. Want Blue's houding was écht aanvallend geweest, niet een beetje half om half, maar ze had echt op het punt gestaan naar de vampier uit te vliegen als deze instinctief en defensief had gereageerd op haar komst. En eigenlijk was dat ook de rede geweest waarom Blue naar het tweetal toe was gegaan, tenminste, dat hield ze zichzelf voor. Ze had eigenlijk de ongewone combinatie van de twee willen zien. Zonder echt een rede te hebben had ze het andere ras, het totaal tegenovergestelde ras, van de bloedzuigende wezens gehaat. Hun geur alleen al brandde in haar neus, wat erger was in haar dierlijke vorm dan in haar menselijke vorm, maar toch. Ook als ze op twee benen stond rook ze de stank overduidelijk. Maar gezien het feit dat deze wolf met een vampier samenleefde moest het iets zijn wat je kon trainen, waar je aan kon werken of misschien wel zou van kunnen gaan houden. Bij dat idee vertrok haar gezicht nog lichtelijk. De glimlach die op haar lippen verscheen toen de wolf naar haar toe kwam was een gemeende, een echte glimlach, niet haast nooit op haar gezicht verscheen. Daarvoor was Blue veel te verbitterd geraakt. Als de wolf, die de vampier Hero had genoemd, voor haar stopt laat ze zich door haar knieën zakken, vanuit haar ooghoeken de vampier niet vergetend. Als antwoord op zijn speelse blik richtte ze haar ogen kort op hem, waarna er een vriendelijk gegrom uit haar keel klonk. Langzaam, om de vampier gerust te stellen, stak ze haar hand uit in de richting van de snuit van de wolf, om hem haar geur te tonen. Daarna kwam bewoog ze zich gemakkelijk in zijn richting, om haar hand kort over zijn kop te strijken en daarna weer rustig overeind te komen. Het liefst had ze zich nu weer teurg getransformeerd om eens heerlijk ontspannen weer eens dier te kunnen zijn. Maar dat aanblik gunde ze Tomoya, zoals hij zich had voorgesteld, niet. Dat was té prive. De woorden die als antwoord werden gegeven op hetgeen wat ze zelf gezegd had zorgde dat haar blik weer omhoog ging. "Zo ongeveer iedere andere vampier die ik ben tegengekomen, zou me wél om de hals hebben gevlogen. Jullie soort is een raar stelletje, al kan ik dat ook over de mijne zeggen. Maar voor mij is het alles behalve van zelfsprekend om rustig aan te komen lopen, nee. Liever duidelijk aangeven dat ik niet echt gesteld ben op jullie.." klonk haar antwoord. Dit keer was haar stem een stuk kalmer, om hem uit te leggen hoe zij er tegenaan keek. En eigenlijk verbaaste haar eigen houding haar totaal. Haar woorden waren de waarheid, zo keek ze er tegenaan, maar waarom stelde ze zich nu dat zo rustig op. Daar zat niet echt logica in. Misschien werd ze gerust gesteld door het feit dat hij een wolf bij zich had en Blue eigenlijk snakte naar goed contact met iets wat haar dierlijke soortgenoot was.

Rustig rechtte ze haar rug weer, nog even kort glimlachend naar de wolf aan haar voeten kijkend, om daarna haar blik weer op de 'eigenaar' van de wolf te richtten. Dit keer namen haar anders zo felle ogen hem koeltjes op, om eens te zien wat er achter haar doorsnee idee over vampieren zat. Nooit eerder had ze zoveel interresse voor hen getoond, maar dat was alweer te verklaren door de wolf. Blue's mondhoeken krulden omhoog tot een grijns doen Tomoya haar naar haar naam vroeg. Even overwoog ze het, maar besloot dat het geen kwaad kon. Wat kon hij immers met haar naam? "Dat is inderdaad makkelijker. Mij kun je Blue noemen" klonk haar antwoord, dit keer een stuk hartelijker. Automatisch gleed haar blik weer omlaag, naar Hero. Een stille glimlach gleed bij het aanzien van het dier over haar gezicht. "Zijn naam was Hero, toch? En de arend?" klonk haar vraag dit keer. Deels om het gesprek op gang te houden, deels om wat interesse te tonen. Ze wou het bloedzuigende wezen voorlopig hier houden, omdat als hij weg zou gaan zijn hond warschijnlijk mee zou gaan, en ze eigenlijk nog even van het dier genieten.

[FLUTflutterde flut. Succes!]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tomoya

Tomoya

Aantal berichten : 54

Character sheet
Leeftijd: Real|340 || Looks|18
Ras: Vampier
Lover: ...

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitimewo apr 20, 2011 5:30 am

Hero kwispelde toen hij haar zag glimlachen, hij wou opspringen en haar tegen de grond drukken om haar een echte begroeting te geven zoals hij dat altijd deed bij Tomoya, maar iets weerhield hem er momenteel toch van, maar het was wel zeker dat hij haar nog zou begroeten op zijn eigen manier dat wel. Kort blafte hij uit blijdschap, hij was blij dat ze niet meer zo nors deed als enkele momenten geleden, dat was niet nodig geweest. Ze gromde naar hem, op een manier waarop zijn ouders vroeger naar hem hadden gegromd voor ze werden vermoord door andere wolven. Een hand ging over zijn hoofd en hij sloot kort zijn ogen, dat terwijl Tomoya gewoon stond te kijken naar de twee en zo nu en dan eens naar de arend op zijn schouder keek. 'Mijn soort is inderdaad raar, eveneens als de jouwe. Maar als je mijn geschiedenis kent, dan zie je ook in dat ik me niets aantrek van de vijandigheid tussen onze twee soorten.' Kort glimlachte hij naar haar en keek rustig naar enkele vogels die opvlogen van een gehuil. Kort grijnsde hij, hm, soortgenoten van haar of vrienden van Hero? Hm, hij zou he zometeen wel zien moest er een wolf hierheen komen of niet, als er niets zou gebeuren deste beter dan kon hij hier verder een gesprek aangaan met de persoon voor hem wiens naam hem nog steeds onbekend was. Even haalde hij zijn hand vrij nonchalant door zijn haren en glimlachte even. Tomoya was niet de doorsnee vampier, nee, omdat hij met wolven omging was hij veranderd. Hij was een vampier die meer openstond naar andere toe, en toch nog een bepaalde ijdelheid had die bijna elke vampier had. Dat was gewoon Tomoya, en zo zou hij altijd blijven ondanks wat andere van hem mochten vinden of wat dan ook.

Uiteindelijk sprak ze haar naam uit, Blue. Een naam die perfect doorging voor een wolf, een naam zoals Hero. Al lag er achter die naam toch een andere betekenis. Ja, het was zo dat Hero hem had gered toen hij werd aangevallen door andere vampiers, hij had zijn leven gered en daardoor de naam Hero. Kort glimlachte hij. Ja, Hero was zijn metgezel, een ware vriend, niets meer niets minder. 'Wel aangenaam Blue.' Grijnsde hij droogjes naar haar en rekte zich even uit. Waarna hij zich even excuseerde, aangezien hij het nogal ontbeleefd vond om dat te doen. Toen ze vroeg naar de naam knikte hij even. 'Inderdaad, dat is Hero, en dit hier is Eskandria.' Dat laatste duidelijk duiden op de arend die op zijn schouder zat. Eigenlijk rustte er een vraag op Tomoya's lippen, maar miscchien was het fout om die te stellen en dan al zeker omdat die meteen heel persoonlijk gericht was naar haar toe? Maar toch was hij wel nieuwshierig er naar. Maar hij hield zijn mond, voor nu.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Blue

Blue

Aantal berichten : 64

Character sheet
Leeftijd: Real: 67 | Looks: 17
Ras: Weerwolf
Lover: I've never been loved before, what's it like?

Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitimema apr 25, 2011 2:13 am

Hoe enthouasiaster de wolf voor haar werd, hoe groter de drang om weer naar haar vierpotige vorm te veranderen. Ze voelde zich veel prettiger op vier poten in plaats van op twee benen, maar het was onmogelijk om met de snuit die een wolf had woorden uit te sperken. Het was ook niet iets waar ze aan ging beginnen. Omgekeerd was het makkelijk. Grommen, kreten slaan en janken kon ze nu ook. Blue's blauwe ogen waren strak op Hero gericht, maar haar andere zintuigen bleven alert op acties en bewegingen van Tomoya. Terwijl ze naar het dier keek krulden haar mondhoeken langzaam omhoog tot een glimlach, waarna ze met een kort dierachtig geluidje reageerde op zijn blaf. Met een zwaai van haar hoofd gooide ze haar lange, dikke, donkere haar naar achteren, waarbij je wat van de kraaltjes en versiersels kon horen rammelen. Hoe ze daar precies aan kwam wist ook Blue niet, maar na al die jaren hoorde het gewoon bij haar. En écht jong was ze ook niet, niet op zijn minst. Haar uiterlijk mocht dan wel richitng dat van een 17-jarige gaan, maar werkelijk lag haar leeftijd daar ver boven. Toch durfte Blue te wedden dat de meeste bloedzuigende wezens, ook wel vampiers genoemd, die in haar omgeving leefde nog veel ouder waren. Sommige zouden zelfs het jaar 0 kunnen hebben meegemaakt. Zolang een ander hen niet uit elkaar scheurde en de resten verbrandde bleven ze leven, want sterven uit ouderom kende ze gewoon niet. Bij haar soort lag het wat anders, maar dat was ook bij iedereen verschillend. De stem van Tomoya deed haar echter opschrikken uit haar gedachten. Hoe had ze zo erg kunnen afdwalen. Kort sloot ze haar ogen en schudde haar hoofd voordat ze overeind kwam en recht aankeek met haar felle opslag. "Je geschiedenis ken ik inderaad niet. En dus weet ik ook niet hoe je tegen de vijandigheid tussen onze beide soorten aankijkt" was haar antwoord rustig. Wat had ze anders moeten zeggen en niet reageren zou ook raar zijn. Want hij gaf duidelijk wel wat over zichzelf prijs. Blue kon nu vertellen dat het vanuit zijn jeugd normaal was om de andere soort te vriend te hebben. Zodra een huil haar oren bereikte vlogen haar ogen automatisch in die richting. Feiloos kon ze bepalen waar het vandaan kwam. Maar zowel het geluid van een verplaatsende wolf en de geur kwamen niet verder in hun richting. Misschien afgeschrokken door de geuren die zij, Hero en Tomoya verspreide. Maar dit drietal was ook wel een rare verschijning. Niet iets wat je zomaar tegen zou komen. Een mens erbij zou het eigenijk nog verder afmaken, maar ze wist absoluut niet hoe de jongeman tegenover haar zou reageren op een mens en het daarbijhoorende bloed. Zijzelf en de twee dieren voerde ook bloed, maar de twee dieren waren van hem en hij gaf duidelijk om ze en zijzelf was prima in staat zichzelf te beschermen.

Echt een bijzondere betekenis had haar naam niet. Het benadrukte alleen haar fel ogende blauwe ogen. Dat was ook de enige rede waarom ze die naam had gekregen, of had ze die aangenomen? Ze wist het allang niet meer ne het maakte haar ook niet uit. Het was gewoon haar naam, punt. Net zoals degene tegeover haar Tomoya heette, de wolf naar de naam Hero luisterde en de arend de naam Eskandria droeg wat hij haar net zei. Om te laten weten dat ze zijn woorden gehoord had kniket ze eens, waarna haar blik terug gleed naar Hero om hem weer eens glimlachend aan te kijken. "Hoe zijn jullie eigenlijk bij elkaar gekomen..?" klonk haar vraag waarna ze haar ogen op hem richtte.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




Pages of life Empty
BerichtOnderwerp: Re: Pages of life   Pages of life Icon_minitime

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Pages of life
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Your Fate :: Het Oosten :: Bossen-
Ga naar: